02 February 2016

നിഴൽച്ചിത്രങ്ങൾ


ഡ്യൂട്ടിയിൽ അഡ്ജസ്റ്റുമെന്റുകൾ നടത്തി ഓഫ് തരപ്പെടുത്തണമെന്നില്ല. കാഷ്വൽ ലീവുകൾ ധാരാളമുണ്ട്. ഇതുവരെ ഒരൊറ്റ ലീവുപോലുമെടുത്തിട്ടില്ല എന്നത് അതിശയോക്തിയായി തോന്നാമെങ്കിലും അതാണു സത്യം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്കു വിട്ടുനിൽക്കണമെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ രണ്ടാമതൊന്നു ചിന്തിക്കാതെ ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷൻ കൊടുത്തു. നേഴ്‌സിംഗ് സൂപ്രണ്ടിന്റെ ആ നിമിഷത്തെ മുഖഭാവം കണ്ടാൽ അവരുടെ ഒരുവർഷത്തെ ശമ്പളം കടമായി ചോദിച്ചുവെന്നു തോന്നും. അവൾ ആ ഭാവത്തെ തീർത്തും അവഗണിച്ചു. സൂപ്രണ്ട് ഒപ്പുവച്ചു.
മെഡിക്കൽ കോളേജ് ബസ് ടെർമിനലിലേക്കു നടക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. പ്രധാന കവാടത്തിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഡോക്ടർ രാഹുൽ കാർ നിറുത്തി ലിഫ്റ്റ് ഓഫർ ചെയ്‌തു. ഒന്നു ചിരിച്ച്, ആ ക്ഷണം സ്നേഹപൂർവം നിരസിച്ച് അവൾ നടന്നു അവൾക്ക് ബസ്സിൽ സഞ്ചരിക്കുവാനായിരുന്നു താല്പര്യം. ആശുപത്രി സമുച്ചയത്തിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കുവരുന്ന വാഹനവ്യൂഹം ഹോൺ എന്ന ഉപകരണത്തെ കാര്യക്ഷമമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് ഡോക്ടർ രാഹുൽ ഡ്രൈവ് മോഡിലേക്കു ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്‌ത് ഒരു മന്ദസ്‌മിതത്തോടെ കടന്നുപോയി.
അയാൾക്ക് ഓട്ടോമാറ്റിക് കാറുകളാണത്രേ ഇഷ്ടം!ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസൻസ് കിട്ടി മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അല്ലാതെയും ഒരു കാറോടിക്കാൻ തനിക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ തമാശയോടെ ഓർത്തു. എങ്കിൽപ്പോലും ഒരു പരിധിവരെ കാറുകൾ തന്നെ സ്വയം ചെയ്യുന്നതിനെ അവൾ വെറുത്തു. ഓട്ടോമാറ്റിക് ആണത്രേ! ഒരു വാഹനത്തെ പൂർണമായും നമ്മൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്ന് എങ്ങനെ ആത്മാർത്ഥമായി പറയാൻ കഴിയും?! സ്വയം പ്രവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യന്ത്രസമുച്ചയത്തിലെ കേവലമൊരു ഭാഗം മാത്രമായിത്തീരുന്നത് ബോറൻ ഏർപ്പാടുതന്നെയാണ്!
ഓവർ ബ്രിഡ്ജ്!
കണ്ടക്ടർ പയ്യൻ തീർത്തും നിസ്സംഗതയോടെ ടിക്കറ്റുകൊടുത്തു. പത്തുരൂപ നൽകിയതിൽ ബാക്കി ഒരു രൂപയ്‌ക്കായി അവൾ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും അതിന്മേൽ വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളെ തെല്ല് അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ആ പയ്യൻ ഒരു രൂപയുടെ ചെറിയ നാണയം കൈയ്യിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. പിന്നീടുതരാം എന്ന വാചകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞെരുങ്ങി മരിച്ചുപോകാതെ ആ ഒരു രൂപാ നാണയം തന്റെ കൈവെള്ളയിലേക്ക് സ്വതന്ത്രമായപ്പോൾ അവൾക്കു ചിരിവന്നു. അപ്പോഴും നിസ്സംഗതയിൽക്കവിഞ്ഞ ഭാവങ്ങളൊന്നും ആ ബസ് കണ്ട്ക്‌ടറുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഓവർ ബ്രിഡ്ജിനു സമീപമിറങ്ങി തമ്പാനൂർ വരെയും നടന്നു. ഇന്ത്യൻ കോഫീഹൗസിനു മുന്നിലൂടെ ബസ് ടെർമിനലിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു.
ഇരുപത്തിനാലാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ കസേരകളിലൊന്നിൽ സ്വയം പ്രതിഷ്ഠിച്ച് അവൾ അല്പനേരം ചാരിയിരുന്നു. ബസ് ടെർമിനലിനുള്ളിലെ തന്നെ റീഫ്രഷ്‌മെന്റ് കൗണ്ടറുകളിലൊന്നിൽ നിന്ന് ഒരു സെവൻ അപ്-റിവൈവ് വാങ്ങിയിരുന്നു. വളരെ സാവധാനത്തിൽ അവൾ അതിന്റെ മൂടി തിരിച്ചു. തുറക്കുമ്പോൾ പതഞ്ഞുയർന്ന് പുറത്തേക്കു പോകാതിരിക്കുവാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്. പതഞ്ഞുയരാതിരിക്കുവാൻ സാവധാനത്തിൽ തിരിച്ച് ഗ്യാസ് കളഞ്ഞ ശേഷം തുറന്നാൽ മതിയെന്ന് രോഹിത് ആണ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത്. ശരിയാണ്. പതഞ്ഞുപൊങ്ങിയില്ല. ഒരു തുള്ളിപോലും നിലത്തു പോയതുമില്ല.
അവൾ റിവൈവ് അല്പം മാത്രം രുചിച്ചുനോക്കി. ആദ്യമായാണ് വാങ്ങുന്നത് എന്നതിനാൽ തെല്ല് ആശങ്കപ്പെട്ടാണ് അതു ചെയ്‌തത്. അധികം പുളിപ്പില്ലാത്തതും എന്നാൽ അല്പം മധുരവും കൂടിയുള്ള കള്ളിന്റെ രുചിയായിരുന്നു അതിന്. എന്നാൽ കൃത്യമായും അങ്ങനെ തന്നെയാണെന്നും പറയാൻ വയ്യ.
ആദ്യമായി അവസാനമായും അച്‌ഛൻ വീട്ടിൽ വച്ചു കള്ളുകുടിച്ച കള്ളുതന്നെ. വിദേശമദ്യമല്ല ആ ദിവസം എന്തുകൊണ്ടോ അവൾ ഓർത്തു. കള്ളുവാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്ന ബിഗ് ബസാറിലെ മിനറൽ വാട്ടർ ബോട്ടിലിന്റെ മൂടിയിൽ അല്പമൊഴിച്ച് അച്‌ഛൻ പറഞ്ഞു.
         
ഇന്നുകൊണ്ട് അച്‌ഛൻ കുടിനിറുത്തുകയാണ് മോളേ... ഇത് അവസാനത്തേതാണ്!
ഒരനുവാദത്തിനെന്ന പോലെ അമ്മയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അച്‌ഛൻ തുടർന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഇവിടെ വീട്ടിൽ വച്ചുതന്നെ അതവസാനിപ്പിച്ചു കളയാം എന്നു തീരുമാനിച്ചത്!
അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്നതേയുള്ളൂ. ആ മുഖത്ത് എപ്പോഴോ ഒരു മന്ദസ്‌മിതം മിന്നിമറയുന്നത് അവൾക്കു കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
മിനറൽ വാട്ടർ ബോട്ടിലിന്റെ മൂടി, അതിനുള്ളിൽ ശാന്തതയോടെ പരന്നുകിടന്നിരുന്ന കള്ളിനൊപ്പം അവൾക്കു നേരേ നീട്ടിക്കൊണ്ട് അച്‌ഛൻ ചോദിച്ചു.
ഇതിന്റെ ടേസ്റ്റ് എന്താന്ന് മോൾക്കറിയണോ?
അച്‌ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണിറുക്കി. അവൾ ഒട്ടും മടികൂടാതെ അതുവാങ്ങി വായിലേക്കൊഴിച്ചു. അമ്മ തടയുമെന്നാണവൾ കരുതിയിരുന്നത്. അതുണ്ടാകാതിരുന്നതിൽ നിരാശ തോന്നി.
ഒരുമാതിരി... ചവർപ്പും പുളിപ്പും!
അച്‌ഛൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചുവെങ്കിലും അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം തന്നെയായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കലും അച്‌ഛൻ മദ്യപിച്ചതായി കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്‌തിട്ടില്ല.
തൊട്ടടുത്ത പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് തിരുവനന്തപുരം ബോർഡുതന്നെ വച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റ് ബസ് എത്തിച്ചേർന്നു. അത് പുനലൂർ ബസ്സുതന്നെയാണെന്ന് ബോർഡിലെ വിശദാംശങ്ങളിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. രോഹിത് കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഇത്ര ശ്രദ്ധയോടെയിരിക്കേണ്ട കാര്യം തന്നെയുണ്ടാവില്ല. അയാൾ തനിക്കൊപ്പം നിൽക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചിരിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുമെങ്കിലും തങ്ങൾക്കു പോകേണ്ട ബസ്സിനെ കൃത്യമായി കണ്ടെത്തി, ഇടതുവശത്തായി രണ്ടുപേർക്കു മാത്രമിരിക്കാവുന്ന സീറ്റുകളിലൊന്നിൽ ഇടം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യും. തനിക്ക് അയാളെ സ്നേഹപൂർവം അനുഗമിക്കുകയേ വേണ്ടൂ.
ബസ് നിർത്തിയയുടൻ തന്നെ ഡ്രൈവർ, ബോർഡുമാറ്റിവയ്‌ക്കുന്നതു വരെ കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ ബസ്സിലേക്കു കയറി.
പേഴ്‌സിൽ നിന്നും ഫോൺ കൈയ്യിലെടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ ഏഴ് മിസ്ഡ് കോളുകൾ! അച്‌ഛൻ ഒരു പ്രാവശ്യവും രോഹിത് ആറുപ്രാവശ്യവും വിളിച്ചിരിക്കുന്നു! ഫോൺ വൈബ്രേഷനിലായിരുന്നതിനാൽ പേഴ്സിനുള്ളിൽക്കിടന്ന് അത് വിറയലോടെ മൂളിയെങ്കിലും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അവൾ കോൾ ലോഗ് തുറന്നു. ലിസ്റ്റിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിൽ അച്‌ഛൻ എന്ന കോൺടാക്‌ടും അതിനു തൊട്ടു താഴെയായി രോഹിത് എന്ന കോൺടാക്‌ടും അടക്കത്തോടെ നിന്നു. രണ്ടുപേരെയും വിളിച്ചേ മതിയാകൂ. ആദ്യം ആരെ വിളിക്കു? തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ ആരാധ്യപുരുഷനെയോ അതോ തന്റെ ജീവിതം തന്നെയാകുന്ന പുരുഷനെയോ?
രോഹിത് വിളിക്കുന്നു!
ബസ് കിട്ടിയോ?
ഫോൺ സൈലന്റിലായിരുന്നു, ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല!
അവൾ അല്പം ജാള്യതയോടെയും അതിലേറെ പരിഭ്രമത്തോടെയും പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അതല്ലല്ലോ ചോദിച്ചത്... രോഹിത് ചിരിച്ചു. ബസ്സുകിട്ടിയോ ഇല്ലേ?
ഓ... ബസ്സിലിരിക്കുകയാ...
എവിടെയെത്തി?
എവിടെയുമെത്തിയിട്ടില്ല. സ്റ്റാന്റിൽത്തന്നെ നിൽക്കുന്നതേയുള്ളൂ.
വീട്ടിലെത്തുമ്പോ വിളിക്കണം. മറന്നുപോകരുത്!
ഇല്ല.
പിന്നെ... വേറൊരു കാര്യമുണ്ട്. തൽക്കാലം നിന്നെയറിയിക്കേണ്ട എന്നാണ് ആൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്!
എന്താ കാര്യം? പറയുന്നതുകൊണ്ട് പ്രശ്‌നമൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ...
നിന്റെ ഫാദർജി എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു. എന്റെ വീട്ടുകാരെപ്പറ്റിയൊക്കെ എല്ലാമറിയാമെങ്കിലും വിശദമായിത്തന്നെ ചോദിച്ചു. ഒരു ഫോർമാലിറ്റി പോലെ!
എന്തിന്?! അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അതെനിക്കറിയില്ല. പിന്നെ... വളരെ കൂളായി, ഫ്രണ്ട്‌ലിയായിത്തന്നെയാണ് സംസാരിച്ചതൊക്കെ. തൽക്കാലം നിന്നെയറിയിക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട്... നീയിതറിഞ്ഞിട്ടുമില്ല!
ഇല്ല. ഞനറിഞ്ഞിട്ടേയില്ല. പോരേ.
തീർന്നിട്ടില്ല. അയാൾ തുടർന്നു. എന്റെ ഫാദർജിയുമായി നേരിട്ടോ ഫോണിലോ ഒന്നു സംസാരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒരു പോസിറ്റീവ് സൈൻ ആണെന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്.
ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കാമോ രോഹിത്? അതോ നമ്മൾ വല്ല സ്വപ്നത്തിലുമാണോ?
നീയും ഞാനും സുരഭി, രോഹിത് എന്ന അപരിചിതരായ രണ്ടു വ്യക്തികളിൽ നിന്ന് നമ്മൾ എന്നു പറയാവുന്ന ഒരു അവസ്ഥയിലേക്കെത്തിയെങ്കിൽ അതു സ്വപ്നമല്ലെങ്കിൽ... ഇതും ഒരു സ്വപ്‌നമല്ല!
ആ രണ്ടു മൊബൈൽ ഫോണുകളിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന തരംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ നിശബ്ദതയുടേതായ ശൂന്യത അല്പനേരം അന്ധാളിച്ചു നിന്നു.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം സുരഭി ചോദിച്ചു.
രോഹിത് ബുധനാഴ്‌ചയല്ലേ വരുന്നത്? അന്ന് ഡ്യൂട്ടിയുണ്ടോ?
ഡ്യൂട്ടിയില്ല. പക്ഷേ അന്നു ഞാൻ രാവിലേതന്നെ വരും. പ്രത്യേകിച്ചു കാര്യമൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും...
ശരി. അച്‌ഛന്റെ മിസ്സ്ഡ് കോൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നു തിരിച്ചു വിളിക്കട്ടെ.
ആയിക്കോട്ടെ. പക്ഷേ ത്രില്ലടിച്ച് കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞുവെന്ന് പറഞ്ഞേക്കരുത്!
ഇല്ല. ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാം.
അച്‌ഛൻ ജംക്‌ഷനിൽ കാത്തുനിൽക്കാമെന്നു പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്നുതന്നെ ഫോൺസംഭാഷണം അവസനിപ്പിച്ചു. പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിച്ച് ഒട്ടും ദീർഘിപ്പിക്കാതെ മുഴുമിക്കുകയെന്നതാണ് അച്ഛന്റെ രീതി. ഫോണിലൂടെ പൊള്ളയായ സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നത് അച്‌ഛനിഷ്ടമല്ല. അമ്മയാണെങ്കിൽ ഇതിനു നേർ വിപരീതവും. കൂടുതൽ, കഴിയുന്നത്ര നേരം സംസാരിക്കണം. സംസാരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണോ അല്ലയോ എന്നതൊന്നും പ്രശ്‌നമല്ല. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമെന്തെന്നാൽ അമ്മയ്‌ക്ക് നിർവികാരമായി സംസാരിക്കാനറിയില്ല എന്നതു തന്നെ. ഓരോ വാചകവും വികാരദ്യോതകമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പലപ്പോഴും വിശദീകരണങ്ങൾ ആവശ്യമായി വരാറില്ല.
പക്ഷേ കുറേ നാളുകളായി സുരഭിയെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നത് നിരുപദ്രവകരമെങ്കിലും നിസ്സംഗതയുടേതായ ഒരാത്മാവാണ്.
ഗാസ്‌പിംഗ് (Gasping) ആയ ഒരു പേഷ്യന്റിന്റെ ശ്വാസഗതി ഏതാണ്ട് മുപ്പതു സെക്കന്റുകളിൽ ക്രമാനുഗതമായി കുറയുകയും ആ ശരീരത്തിലെ ജീവന്റെ അവസാന തുടിപ്പും നിശ്ചലമായി, എങ്കിൽപ്പോലും തേജസ്സുള്ള ആ കണ്ണുകൾ തന്റെ നേർക്ക് തുറന്നുതന്നെയിരിക്കുകയും ചെയ്‌ത ഒരു ദിവസം. ആശുപത്രിയിൽ രോഗികളുടെ മരണങ്ങൾക്ക് മുമ്പും സക്ഷിത്വം വഹിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവയൊക്കെയും മറവിയുടെ ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്കുപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ആ ദിവസവും ആ പേഷ്യന്റിന്റെ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളും അവൾ ഇന്നും ഓർത്തിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അയാളുടെ പേര് മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഓർമയുള്ളത് ഒരു ഐ.പി നമ്പർ മാത്രം. 916413.
അന്നു ഹോസ്റ്റലിൽ തിരികെയെത്തി ഒരുപാടു കരഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയാത്ത ഒരു സങ്കടം മനസ്സിൽ നിറയുകയായിരുന്നു. തന്റെ മിഴിനീരിനാൽ കുതിർന്ന മാറിടത്തിലേക്ക് ചേർത്തണച്ച് പ്രിയ സുഹൃത്ത് അപർണ പറഞ്ഞ, പ്രത്യേകിച്ചു കാരണമൊന്നുമില്ലതിരുന്നതിനാലോ അല്ലെങ്കിൽ കാരണമെന്തെന്ന് അറിഞ്ഞുകൂടാത്തതിനാലോ പൊള്ളയായി തോന്നിയ ആശ്വാസവാക്കുകളേക്കാൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകൾക്ക് തന്റെയുള്ളിൽ ഘനീഭവിച്ചു കിടന്നിരുന്ന ഒരസ്വസ്ഥതയെ അലിയിച്ചുകളയുവാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്കു തോന്നി.
എന്നാൽ അല്പസമയത്തിനകം സമതുലിത വീണ്ടെടുത്തുകഴിഞ്ഞ തന്റെ മനസ്സിനുള്ളിലേക്ക് അത്ര പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരംശം കൂടി നുഴഞ്ഞു കയറിയിരിക്കുന്നതായി അവൾ മനസ്സിലാക്കി. അത് ഒരാത്മാവായിരുന്നു. ശല്യമൊന്നുമുണ്ടാക്കാതെ എന്നാൽ ഇടയ്‌ക്കിടെ മടുപ്പിക്കുന്ന സൾഫർ ഗന്ധത്തോടെ നിസ്സംഗതയുടേതായ ഒരു മാനസികാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരാത്മാവ്! രംഗബോധമില്ലാത്ത തന്റെ നിസ്സംഗതയെത്തന്നെയാണ് അവൾ ഏറ്റവുമധികം ഭയക്കുന്നതും.
ബസ് വട്ടപ്പാറ ജംക്‌ഷൻ പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി കുറേദൂരം വളവുകളാണ്. ഈ വളവുകളിൽ ബസിന്റെ ഏറ്റവും പിന്നിലുള്ള സീറ്റിലിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ അമ്യൂസ്‌മെന്റ് പാർക്കിലെ റൈഡുകളിലൂടെയുള്ള സാഹസിക സഞ്ചാരം പോലെയാണനുഭവപ്പെടുക എന്നവൾക്കു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
ചുറ്റും നോക്കുന്നതിനിടയിൽ സ്വാഭാവികമായും അവൾ തന്റെ ഇടതുവശത്തെ സീറ്റിലേക്കും നോക്കി. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും അയാളുടെ മകൾ തന്നെയെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയേയും അവൾക്കു കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ പെൺകുട്ടി അയാളുടെ കരവലയത്തിൽ, അയാളുടെ തുടകളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഇടയ്‌ക്കിടെ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തും ചെവികളിലുമൊക്കെ തൊട്ടുരസിക്കുകയും കുസൃതിയോടെ ചിരിക്കുകയും ചെയ്‌തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ കൊച്ചുപെൺകുട്ടി തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആ ബസ്സും അതിലെ യാത്രക്കാരും ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പിതാവുമുൾപ്പടെയുള്ള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെല്ലാം ഭൂതലത്തിൽ നിന്നപ്രത്യക്ഷമാവുകയും താനും ആ പെൺകുട്ടിയും മാത്രമാണ് ഈ ലോകത്തിലുള്ളത് എന്ന ഒരനുഭൂതി സുരഭിക്കുണ്ടായി. അത്ര ഹൃദ്യവും മനോഹരവുമായിരുന്നു ആ പുഞ്ചിരി.
നിഷ്‌കളങ്കമായ ഒരു മന്ദഹാസം സൃഷ്‌ടിച്ച മായിക വലയത്തിനുള്ളിൽ അഭിരമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു വലിയ ശബ്‌ദത്തോടെ, ഉലച്ചിലോടെ ബസ്, റോഡിനിടതുവശത്തെ ചെറു തോട്ടിലേക്കു ചരിയുകയായിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ദിശാവ്യതിയാനത്തിന്റെ ആക്കത്തിൽ മുന്നോട്ടാഞ്ഞ സുരഭിയുടെ നെറ്റി തൊട്ടുമുന്നിലത്തെ സീറ്റിന്റെ ക്രോസ്ബാറിൽത്തട്ടുകയും ചെയ്‌തു.
അപകടത്തെത്തുടർന്നുണ്ടായ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽത്തന്നെ സ്വയം വീണ്ടെടുത്ത അവൾക്ക് ബസ്സിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റുയാത്രക്കാർക്ക് ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ   ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്ന ആശങ്കയുമുണ്ടായിരുന്നു.
പകുതിയോളം ഇടതു വശത്തേക്കു ചരിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ബസ്സിൽ നിന്ന് ആരുടെയൊക്കെയോ സഹായത്താൽ പുറത്തിറങ്ങാൻ സുരഭിക്കും കഴിഞ്ഞു. ആ ബഹളത്തിനിടയിലും, ബോധരഹിതനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്ന ബസ് ഡ്രൈവറെ ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് മറ്റൊരു വാഹനത്തിലേക്കു മാറ്റുകയും ആ വാഹനം ഹെഡ്‌ലൈറ്റു തെളിച്ച് ഹോൺ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് കടന്നു പോവുകയും ചെയ്‌തു. എന്നാൽ ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ തെല്ലകലെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായ അച്‌ഛൻ തന്റെ മകളെ വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ വയ്‌ക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണീരിനാൽ കുതിർന്ന മുഖം തന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈകൾ കൊണ്ടു തുടച്ച് അപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയേയും സുരഭിക്കു കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. തന്റെ നെറ്റിപൊട്ടി ചോരയൊലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് ഒരുപക്ഷേ അയാൾ പോലുമറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്ന് അവൾക്കു തോന്നി ഏതാനും നിമിഷങ്ങളിൽ. അത്രമാത്രം. തടിച്ചുകൂടിയ ജനങ്ങളുടേയും മറ്റുയാത്രക്കാരുടേയും കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ കാഴ്‌ചയും മറയുകയായിരുന്നു.
പ്രാധമിക ശുശ്രൂഷകൾക്കു ശേഷം ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി തൊട്ടടുത്ത ബസ്സുപിടിച്ചു. കുറച്ചുനേരത്തിനു മുമ്പുകഴിഞ്ഞ അപകടത്തിൽപ്പെട്ട വ്യക്തിയെന്ന പരിഗണനയിൽ അനുവദിച്ചു നൽകപ്പെട്ട സീറ്റിൽ അവൾ ഇരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. നെറ്റിയിലെ മുറിവ് ചെറുതായിരുന്നുവെങ്കിലും നേരിയ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
അമിതവേഗത്തിലൊന്നുമല്ലാതിരുന്ന ബസ് ഒരു വളവുതിരിഞ്ഞു വന്നതും മറ്റൊരു വാഹനത്തെ മറികടന്ന് എതിർദിശയിൽ നിന്നും വേഗത്തിൽ വരികയായിരുന്ന ട്രക്കും നേർക്കുനേർ വന്നത് ഒരേ സമയത്തും തീരെ അവിചാരിതവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ സമയോചിതമായിത്തന്നെ ഡ്രൈവർ ബസ് ഇടത്തേക്കു തിരിച്ചു. കോൺക്രീറ്റ് ബൗണ്ടറിയും തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബസ് സമീപത്തെ ചെറുതോട്ടിലേക്കു ചരിഞ്ഞു ആശുപത്രിയിലെ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ ആരൊക്കെയോ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നതു കേട്ടപ്പോഴാണ് അപകടം നടന്നത് എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്കു മനസ്സിലായത്. ആ നേരത്ത് അവളിൽ വിചിത്രമായ ഒരു തോന്നലുണ്ടായി; ബസ്സിനുള്ളിലിരിക്കുമ്പോൾ അതെത്ര വേഗത്തിൽ പോകുന്നതായാലും അതു പോരായെന്നു തോന്നും. എന്നാൽ വേഗത്തിൽ പോകുന്ന ഒരു ബസ്സിനെ കാണുമ്പോൾ ഇതൊക്കെയൊന്നു പതുക്കെ പോയാലെന്താ എന്നു തോന്നും!
ആ വിചിത്രമായ തോന്നലിനൊപ്പം അവൾ മറ്റൊരു സത്യം കൂടി മനസ്സിലാക്കി. രോഹിത് തന്റെ ആദ്യശമ്പളത്തിൽ ഗിഫ്‌റ്റുനൽകിയ ബ്ലാക്‌മെറ്റൽ ചെയിനുള്ള തന്റെ വാച്ച് അപകടത്തിനും ആശുപതിക്കുമിടയിൽ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു!
നേരിയ ക്ഷീണമനുഭവപ്പെട്ടുവെങ്കിലും പുനലൂർ ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നും അവൾ നടന്നു. കൃഷ്ണൻ കോവിലിലേക്കു തിരിയുന്ന പാതയോരത്ത് പതിവുപോലെ തന്നെ അച്‌ഛൻ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളെ കണ്ടമാത്രയിൽ അച്‌ഛൻ വാത്സല്യപൂർവം ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിക്കുകയും എന്നാൽ നെറ്റിയിലെ ഡ്രസിംഗ് കണ്ട് സന്ദേഹിച്ചുനിൽക്കുകയും ചെയ്‌തു.
ആ നിമിഷത്തിൽ രൂക്ഷവും മടുപ്പിക്കുന്നതുമായ സൾഫർ ഗന്ധത്തോടൊപ്പം പുറത്തേക്കുചാടാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുകയായിരുന്ന നിസ്സംഗതയുടെ ആത്മാവിനെ ദയനീയമായി പരാജയപ്പെടുത്തി, സുരഭിയുടെ മുഖത്ത് മന്ദഹാസം വിടർന്നു. കവിളുകളിൽ നനവുപടർത്തിക്കൊണ്ട് അവളുടെ നീലനേത്രങ്ങളും നിശ്ശബ്‌ദം ആ മന്ദഹാസത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു.

                                     *        *        *         *         *         *         * 


കടപ്പാട് : ആദർശ് റാം (ബ്ലോഗ്: കിങ്ങിണി)
 

03 March 2014

ശൂന്യതയ്ക്കുള്ളിലെ അന്ധകാരം


എന്റെയൊരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞു, ഈയിടെയായി അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ മുഖമല്ലത്രേ കാണുന്നത്! പിന്നെയാരുടേതെന്ന ചോദ്യത്തിനു ഞാൻ കേട്ട മറുപടി ആദ്യത്തെ വാചകത്തോളം തന്നെ വിചിത്രമായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ശിരസ്സിൽ മുഖമില്ലത്രേ. മുഖത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വെറും ശൂന്യത മാത്രം. ശൂന്യതയ്ക്കുള്ളിലെ അന്ധകാരം! അവളുടെ തന്നെ വാക്കുകളിൽ ബ്ലാക്ക് മെറ്റൽ പോലെ പോളിഷ് ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരുതരം കറുപ്പുനിറം!
ചിലപ്പോൾ വെറുമൊരു 1ചൈനീസ് മാജിക് മിറർ എഫക്ട് പോലെയെന്തെങ്കിലും തോന്നൽ മാത്രമായിരിക്കാം എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. താൻ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതായ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വെറും തോന്നൽ മാത്രമായി ചിത്രീകരിച്ചതിലുള്ള ദേഷ്യം ഒരു നിമിഷം മുഖത്ത് ഫ്ലാഷ് ചെയ്തുവെങ്കിലും അവൾ അതൃപ്തി കലർന്ന ഒരു മന്ദഹാസം മാത്രം എനിക്കു നൽകി. അത് എന്നെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി. കാരണം മന്ദഹാസം ഒരുതരം അപായസൂചനയാണെന്ന് എനിക്കു മാത്രമേ അറിയൂ. ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അഥവാ, ആഗ്രഹിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
തൊട്ടടുത്ത ജില്ല വരെയും സഞ്ചരിച്ച് ഒരു ആറന്മുളക്കണ്ണാടി ഒറിജിനൽ തന്നെ ഞാൻ വിലകൊടുത്തു വാങ്ങി. ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ ബോധമനസ്സിന് തനിക്കുണ്ടാകുന്നത് വെറുമൊരു തോന്നൽ മാത്രമാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാൻ മടിയുണ്ടെങ്കിൽ, തോന്നലുണ്ടാക്കുന്നത് അവൾ ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന കണ്ണാടി തന്നെയാണെങ്കിൽ അതിനെയൊന്ന് പുന:സ്ഥാപിച്ചു നോക്കാം എന്നുതന്നെ ഞാൻ കരുതി. അപായം തീരെയില്ലാത്ത ഒരു പരീക്ഷണം. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് മാറ്റമുണ്ടാകുന്നില്ലായെങ്കിൽ അത് അപകടത്തിലേക്കു തന്നെ നയിച്ചേക്കാം എന്ന സാദ്ധ്യതപോലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.
ആറന്മുളക്കണ്ണാടിയുമായി ഞാൻ അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു. സ്വീകരണമുറിയിലെ ഭിത്തിയിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ടെലിവിഷനുമൊപ്പം ഒരു ഗൗളി അപശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സീലിംഗ് ഹൂക്കിൽ തലകീഴായി നിന്നിരുന്ന ഫാൻ അതിവേഗത്തിൽ തിരിയുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ടീപ്പോയിൽ അന്നേദിവസത്തെ തുറന്നുവച്ച പത്രവും അതിനുമുകളിലായി സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന കപ്പിനുള്ളിൽ പകുതിയോളം മാത്രം കട്ടൻ ചായയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കപ്പിനു പുറത്ത് സോഡിയാക് സൈൻ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു. വിർഗോ കംപ്ലീറ്റ് വുമൺ.
ഒഴിവുസമയങ്ങളിൽ പാചകത്തിൽ പരീക്ഷണം നടത്തുന്നതായ ശീലമൊന്നും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽത്തന്നെ ഞാൻ അടുക്കളയെ അവഗണിക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഇടനാഴിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ കുളിമുറിയിൽ ജലകണങ്ങൾ പോരടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഞാൻ വാതിൽക്കൽ മുട്ടിവിളിച്ചു. മറുപടിയില്ല. ഒന്നുകൂടി മുട്ടുന്നതിനു മുമ്പ് അല്പനേരം കൂടി കാത്തുനിന്നു. വീണ്ടും അതാവർത്തിച്ചുവെങ്കിലും പ്രതികരണമുണ്ടായില്ല. അല്പനേരത്തെ കാത്തുനിൽപ്പു തന്നെ എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരുന്നു. ഒരിക്കൽക്കൂടി ശബ്ദമുയർത്തി വിളിച്ചുനോക്കിയെങ്കിലും പ്രതികരണം ഉണ്ടാകാത്തതിനെത്തുടർന്ന് ഫൈബർ ഡോർ തകർത്ത് ഞാൻ അകത്തേക്കു കയറി.
ക്രിസ്റ്റീന, ബാത്ത്ടബ്ബിൽ നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജലപാളികൾക്കുള്ളിൽ കണ്ണുകൾ പകുതി തുറന്ന അവസ്ഥയിൽ ശയിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ജലപാളികൾക്ക് ഭീതിദമായ ചുവപ്പുനിറം നൽകപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ നിറത്തിന്റെ ഉത്ഭവം അവളുടെ കൈത്തണ്ടകളിലെ മുറിവുകളായിരുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കുവാൻ പ്രയാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പതിമൂന്നാം നമ്പർ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് നിസ്സംഗതയോടെ അവൾ എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ മന്ദഹസിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.
അല്പനേരത്തിനു ശേഷം ഉഡുപ്പി ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണവും കുപ്പിയിൽ നിറച്ച ശുദ്ധജലവും വാങ്ങി ഞാൻ മുറിയിലെത്തി. അവളുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു തരത്തിലുമുള്ള വൈകാരിക വ്യതിയാനങ്ങൾ പ്രകടമായിരുന്നില്ല. ഭക്ഷണപ്പൊതി തുറന്ന് കറികൾ നിരത്തിവച്ച് കഴിച്ചോളൂ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ അവളെ നോക്കി. തുന്നിക്കെട്ടുകൾ സൃഷ്ടിച്ച വേദനയോടെ അവൾ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടി. ചോറും കറികളും അനിയോജ്യമായ അനുപാതത്തിൽ ചേർത്ത് ചെറിയ ഉരുളകളാക്കി ഞാൻ അവൾക്കു നൽകി. തന്റെ പല്ലുകൾ എന്റെ കൈയ്യിൽ തട്ടാതിരിക്കുവാൻ ശ്രദ്ധിച്ച് ഓരോ ഉരുളകളും സാവധാനത്തിൽ അവൾ അകത്താക്കി. ഞാൻ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. അവളും. എന്നാൽ ആ മന്ദഹാസം മുമ്പത്തേതിനേക്കാൾ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു, ഹൃദ്യമായിരുന്നു, മനോഹരമായിരുന്നു.
ഇതിനുമുമ്പ് മോഹൻ മാത്രമായിരുന്നു വിധം ഭക്ഷണം തന്നിട്ടുള്ളത്. ചെറിയ ഉരുളകളാക്കി…”
മോഹൻ! പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഞെട്ടൽ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതിൽ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടതിനാലാകാം, അവൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചത്!
ഉം?
ഭക്ഷണമിശ്രിതത്തെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് മർദ്ദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.
നതിംഗ് ഒരു വർഷത്തോളമായിരിക്കുന്നു ക്രിസ്റ്റീന ആ പേരുച്ചരിച്ച് കേട്ടിട്ട്! അതുകൊണ്ട് യൂ സ്റ്റിൽ ഡോൺട് ഫൊർഗെറ്റ് ഹിം?!
എങ്ങനെ ഫൊർഗെറ്റും? ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ പ്രണയം. സോറി, കറക്ഷൻ. ആദ്യത്തെ ആത്മാർത്ഥ പ്രണയം. എ ലോംഗ് ലാസ്റ്റിംഗ് റിലേഷൻഷിപ്പ് എന്നൊക്കെ അഹങ്കാരത്തോടെ ചിന്തിച്ചു നടന്നിരുന്നു. പക്ഷേ അതിപ്പോൾ ആർ..പി!
ഞാൻ മൗനമവലംബിച്ചതേയുള്ളൂ.
മോഹൻ ഒരു നല്ല ലൗവർ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു നല്ല ഹസ് ആയിരുന്നില്ല.
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
ഒരുപക്ഷേ താനിപ്പോൾ ചിന്തിച്ചതു പോലെ, ഞാനൊരു ഉത്തമപത്നിയാകുവാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ലായിരിക്കാം…”
എന്റെ ചിന്തകൾ വായിച്ചെടുത്തിട്ടെന്ന പോലെ അവൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അതിനെപ്പറ്റിയുള്ള സംസാരം തുടരേണ്ടതില്ല എന്നെനിക്കു തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ കൈത്തണ്ടകളിലെ വേദന മനസ്സിലേക്കുകൂടി പടർത്തുന്നതിനേ അതുപകരിക്കൂ.
ഇതിപ്പോൾ എത്രയായി എന്നതിനെപ്പറ്റി വല്ല നിശ്ചവുമുണ്ടോ?
മൂന്നാമത്തേത്!
നിസ്സംഗത മാത്രം.
ഒന്നിൽപ്പിഴച്ചാൽ മൂന്ന് എന്നാണു പ്രമാണം.
മൂന്നിലും പിഴച്ചാൽ എന്തായിരിക്കും പ്രമാണം?! പിഴയ്ക്കുമായിരുന്നില്ല, അതിനിടെ സപ്പോർട്ടിംഗ് ആക്ടർ കടന്നുവന്നില്ലേ…”
സപ്പോർട്ടിംഗ് ആക്ടർ?!
അതെന്തെങ്കിലുമാകട്ടെ. ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ ഇനിയും ദേഷ്യപ്പെടാതിരിക്കുക!
മുഖത്ത് ചോദ്യഭാവം. എന്നാൽ ചോദ്യമെന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഊഹിച്ചുകഴിഞ്ഞു എന്ന് പ്രകടം.
വെറുമൊരു തോന്നൽ മാത്രമായിക്കൂടെന്നില്ലല്ലോ. നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെ കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ കണ്ടത് എന്റെ മുഖം തന്നെ! അതിൽ അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നുമില്ലല്ലോ. പിന്നെ, ക്രിസ്റ്റീന ഒരു കവയിത്രിയല്ലേ. അതുകൊണ്ട്…”
അതുകൊണ്ട്?
അല്ല, സ്വന്തം സൃഷ്ടിയായ കഥാപാത്രത്തെയോർത്ത് മുമ്പൊരിക്കൽ ആത്മഹത്യയ്ക്കു ശ്രമിച്ച മഹതിയാണ് എന്റെ മുമ്പിലിരിക്കുന്നത്! അത് വേറൊരു വട്ട്!
മിസ്റ്റർ, മനുഷ്യമനസ്സിന് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നതിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അവസ്ഥയാണ് ഉന്മാദാവസ്ഥ. അതിന്റെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന വീഥികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന മനസ്സിന് ഭൂതവും ഭാവിയുമില്ല. വന്യമനോഹരമായ വർത്തമാനം മാത്രമേയുള്ളൂ.
കവികളുമായി തർക്കത്തിലേർപ്പെടാതിരിക്കുന്നതാണ് ഉത്തമം! തെല്ലുനെരത്തേക്ക് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മൗനമായിരുന്നു സംഭാഷണമാധ്യമം. സായാഹ്ന ശേഷം തിരികെയെത്താമെന്ന ഉറപ്പുനൽകി ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.
തന്റെ മുഖത്തിനു പകരമായി ഇരുൾ നിറഞ്ഞ്, ശൂന്യത മാത്രമാണവൾ കാണുന്നത് എന്നും അത് വെറുമൊരു തോന്നൽ മാത്രമല്ലെന്നും വിശ്വസിക്കുവാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ആറന്മുളക്കണ്ണാടി ഞാൻ മറച്ചുവയ്ക്കുകയാണുണ്ടായത്. വെറും തോന്നൽ മാത്രമാണെങ്കിൽ, അതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രയോജനമൊന്നും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല എന്നെനിക്കു ബോധ്യമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
2എഴുത്തുകാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവർ അധികവും നേരങ്ങളിൽ അർദ്ധോന്മാദാവസ്ഥയിൽ വിഹരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കാരണം ആ അർദ്ധോന്മാദാവസ്ഥ മാത്രമാണ് തങ്ങളുടെയുള്ളിലെ  സൃഷ്ടിപരതയെ സഹായിക്കുന്ന ഏക ഘടകം.  മായികശേഷിയുള്ള കവിതകളുടെ സ്രാഷ്ടാവായ എന്റെ സുഹൃത്ത് അതുതന്നെയാകും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതേ ഉന്മാദാവസ്ഥ തന്നെ ആത്മഹത്യാപരമായ ചിന്തകളിലേക്ക് അവളെ നയിച്ചിരിക്കുന്നതായും ഞാൻ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. അല്ലായെങ്കിൽ എങ്ങനെ ഒരെഴുത്തുകാരി സ്വന്തം സൃഷ്ടിയായ കഥാപാത്രത്തിന്മേലുള്ള ചിന്തയാൽ ഉദ്ദീപിക്കപ്പെട്ട് ആത്മഹത്യാശ്രമം നടത്തും?!
അറിയില്ല.
ഒരിക്കൽ ക്രിസ്റ്റീനതന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് : ഒരാൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുവാനൊരുങ്ങുന്ന അതേ നിമിഷത്തിൽ ഒരു കവിതയോ കഥയോ എഴുതുവാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതാകും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കൃതി. കാരണം അയാൾ പോലുമറിയാതെ മനസ്സ് പൂർണമായും ഒരേയൊരു ബിന്ദുവിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഏകനിമിഷം അതുമാത്രമാണ്!
 ആത്മഹത്യാ ശ്രമങ്ങൾ
പരാജയത്തിൽ കലാശിച്ച ആത്മഹത്യാ ശ്രമങ്ങൾ!
3കവയിത്രികളായ സ്ത്രീകളിൽ മാനസികാസ്വസ്ഥ്യം അധികരിക്കുന്നതിനുള്ള സാധ്യത മറ്റേതു സാഹിത്യവിഭാഗത്തിലും ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരിലുള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതലാണെന്ന് മുൻപെവിടെയോ വായിച്ചതായി ഓർക്കുന്നു. എങ്കിൽത്തന്നെ അതിന് ആത്മഹത്യാ  പ്രവണതയുമായി നേരിട്ടു ബന്ധമൊന്നുമില്ല. അധികരിച്ചുനിൽക്കുന്ന മാനസികാസ്വസ്ഥ്യം ആത്മഹത്യയിലേക്ക് നയിക്കുകയാണ് പതിവ് എന്ന പൊതുധാരണ നിലനിൽക്കുകയാണല്ലോ. വ്യത്യസ്ഥങ്ങളായ അനേകായിരം മനസ്സുകളെയും അത്രത്തോളം തന്നെ സ്വഭാവ വ്യതിയാനങ്ങളും വൈചിത്ര്യങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കവികൾക്ക് തങ്ങളാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനസ്സുകൾക്കിടയിൽ പെട്ടുപോകുന്നതിനുള്ള സാധ്യതയും വർദ്ധിക്കുന്നതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനൊന്നുമില്ല.
ഉന്മാദത്തിൽ വിഹരിക്കുന്ന മനസ്സിന് ഭൂതവും ഭാവിയുമൊന്നും ഇല്ലായിരിക്കാം. സൃഷ്ടിപരതയെ സഹായിക്കുന്ന ഉന്മാദാവസ്ഥയേക്കാൾ, അധികരിച്ചുനിൽക്കുന്ന മാനസികാസ്വസ്ഥ്യമാണെങ്കിൽ തീർച്ചയായും അതിനു ജന്മം നൽകിയ ബീജം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ആ വ്യക്തിയുടെ ഭൂതകാലത്തിൽ തന്നെയാണ്.
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിലൂടെ ഏറെനേരം നടന്ന് ക്ഷീണമനുഭവപ്പെടുവാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിനാൽത്തന്നെ എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തുവാൻ അല്പം വൈകി.
കൈവശം ഭദ്രമായിരുന്ന പൊതിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ആറന്മുളക്കണ്ണാടിയെ മോചിപ്പിച്ച് ഞാൻ മേശപ്പുറത്തേക്കുപേക്ഷിച്ചു. ചിന്തകളിൽ വീണ്ടും ക്രിസ്റ്റീനയും മോഹൻ കുമാറും തെളിയുകയായിരുന്നു.
എന്റെ പ്രിയസുഹൃത്തുകളിലൊരാളായ മോഹൻകുമാറിലൂടെയാണ് ഞാൻ ക്രിസ്റ്റീനയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. കെട്ടുന്നെങ്കിൽ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിപ്പെണ്ണിനെ കെട്ടണം! എന്ന് പലപ്പോഴും അയാൾ പറയുമായിരുന്നു. ക്രിസ്റ്റീനയുമായി പ്രണയത്തിലായതും മൂന്നുവർഷത്തോളം നീണ്ട പ്രണയത്തിനൊടുവിൽ അവർ വിവാഹിതരായതും എനിക്ക് വളരെയധികം സന്തോഷം പ്രദാനം ചെയ്തു. ഒപ്പം മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലെവിടെയോ മോഹനോടുള്ള ഒരുനേർത്ത അസൂയയും ക്ഷണികമായെങ്കിലും പിറവിയെടുത്തിരുന്നു.
ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഇരുവരും വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തുകയും എന്നാൽ സൗഹൃദത്തിൽത്തന്നെ പിരിയുകയും ചെയ്തതായി ക്രിസ്റ്റീന തന്നെയാണ് എന്നോടു പറഞ്ഞത്. മോഹൻകുമാർ തിരികെ ഡൽഹിയിലേക്കു മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
അവിവാഹിതനായിക്കഴിയുന്ന ഒരു പുരുഷൻ, വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തിയ ഒരു സ്ത്രീ ഇരുവരുടേയും സൗഹൃദം സൗഹൃദമായിത്തന്നെ തുടർന്നുവെങ്കിലും അപൂർവം ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാത്രം വൈകാരികമായ വേലിയേറ്റങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ അനുസരണയുള്ള ആണും പെണ്ണും മാത്രമായിത്തീർന്നു. ക്രിസ്റ്റീനയുടെ കവിതകളുടെ ആദ്യവായനക്കാരനും ഏതു സാഹചര്യത്തിലും ഏതുനിമിഷത്തിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുകവിയുന്ന വികാരവിചാരങ്ങളുടെയൊക്കെ ശ്രോതാവും ഞാനായിത്തീർന്നു.
പിന്നെയൊരു സായാഹ്നത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ചെയ്യുവനില്ലാതെ സ്മിർനോഫ് വോഡ്ക സൃഷ്ടിച്ച മായികലോകത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ സ്വച്ഛന്ദം വിഹരിക്കുന്ന നേരത്ത് നിശബ്ദനായി നീണ്ടുനിവർന്ന് വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന മൊബൈൽഫോൺ പെട്ടന്ന് ഭയന്നുവിറച്ചു. ക്രിസ്റ്റീന ആത്മഹത്യയ്ക്കു ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു! അതായിരുന്നു എന്റെ അറിവിൽ അവളുടെ ആദ്യത്തെ ആത്മഹത്യാ ശ്രമം.
എന്താണു കാരണമെന്ന് എനിക്കുപോലുമറിയില്ല, മൈ ഡിയർ ഫ്രണ്ട്! ഒരു നിമിഷം. ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ തീരുമാനിക്കുകയും അതു നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു!
കാരണമെന്തെന്ന് അവൾക്കുപോലുമറിയില്ല?!
അതത്ര വിശ്വാസയോഗ്യമല്ല. പ്രിയ സുഹ്രത്തേ, നിന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുക. അവിടുത്തെ ഇരുളിനും മീതേ നിന്റെ ആത്മാവിനെ പരിവർത്തിക്കുവാൻ അനുവദിക്കുക. ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആ വെളിച്ചത്തിൽ ആത്മനിർവൃതി പൂണ്ടുനിൽക്കുന്ന നിന്റെ മനസ്സിനോടുതന്നെ കാരണം ആരാഞ്ഞുകൊള്ളുക. തീർച്ചയാം നീ തിരയുന്ന ഉത്തരം ലഭിച്ചിരിക്കും!
മനസ്സിലേക്കിരച്ചു കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിന്താധാരകളെ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ കഴിയാതെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു ഞാൻ. എനിക്കു തലചുറ്റുന്നതു പോലെ തോന്നി. ഞാൻ വാഷ്ബേസിനരികിലെത്തി, പൈപ്പ് തിരിച്ചു. ഇളംചൂടുനിറഞ്ഞ ജലം പതഞ്ഞൊഴുകി. ഇരു ഹസ്തങ്ങളും ചേർത്തുപിടിച്ച് ജലകണങ്ങളെ അതിനുള്ളിൽ നിറച്ച് മുഖവും കഴുത്തും വൃത്തിയാക്കി, വീണ്ടും കസേരയിൽ അമർന്നിരുന്നു.
ആ നിമിഷത്തിലായിരുന്നു മേശപ്പുറത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുകയായിരുന്ന ആറന്മുളക്കണ്ണാടി എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽപ്പെട്ടത്. ഞാൻ അതു കൈയ്യിലെടുത്തു. അതിന്റെ മിനുസപ്പെടുത്തിയ പ്രതലം എന്റെ മുഖത്തിനുനേരേ തിരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈകൾക്ക് താങ്ങാനാകാത്ത വിധം ജഡത്വമനുഭവപ്പെടുകയും ആറന്മുളക്കണ്ണാടി എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ഊർന്നിറങ്ങി നിലത്തേക്കു പതിക്കുകയും ചെയ്തു കണ്ണാടിയിൽ എനിക്കു ദർശിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞതും മുഖത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ശൂന്യത മാത്രമായിരുന്നു. ശൂന്യതയ്ക്കുള്ളിലെ അന്ധകാരം മാത്രം!




1.   Chinese Magic Mirror Solid bronze mirror, shiny polished front (can be used as mirror), back has a design cast in the bronze. When bright light reflect onto the mirror, the mirror seems to  become transparent.
2. A novelists chief desire is to be as unconscious as possible Virginia Woolf (Professions for Women)
3.    Female poets are more likely to be suffer from mental illness than any other class of writers James C Kaufman (Sylvia Plath Effect 2001)